Odes 2.14 interpretatio. Ludovicus Desprez.
 
Heu, Postume, postume, anni cito praetereunt. Neque religio, rugras, 
et urgens senium, fatumque ineluctabile retardabit: nec si tauros 
quotidie trecentos immoles Plutoni inexorabili, qui ter magnum 
Geryonem et Tityum coercet fluvio lethali, nempe tranando cunctis, 
quotquot nutrimur frugibus telluris; seu principes, seu egeni 
agricolae fuerimus. Abstinebimus incassum sanguinolento Marte, et 
illisâ unda maris Adriatici frementis. Incassum cavebimus Notum 
corporibus noxium Autumnali tempestate. Adeundus niger Cocytus
lentâ fluens aquâ, Danaïque stirps concelerata, et Sisyphus Aeoli filius 
aeternae poenae addictus. Deseranda terra, et domicilium et grata 
coniunx. Et harum, quas educas, arborum nulla comitabitur haud 
diuturnum possessorem, praeter ferales cupressos. Haeres dignior 
consumet vina caecuba centenis clavibus custodita, superbumque 
pavimentum asperget vino meliore Pontificum epulis.

back to Ad Usum Delphini page